مدت زیادی بود حال نوشتن نداشتم . اکنون هم که قلم به دست گرفته ام ، به نوعی هنگ کرده ام حرف زیادی هم برای گفتن ندارم . تو گویی همه حرفها را از جمله حرفهای دل مرا کسی گفته است و نوشته است کسی از جنس  کمی امیدوارتر از نا امیدی من.  یک مسافرت داشتم پر از استرس ، و در آخر هیچ. شاید  خودم مقصرم . من از آن جمله آدمهایی هستم که که گمان می کنم خوشی همه جا هست غیر از جایی که من در آن زیست میکنم   ، کار می کنم یا بدنیا آمده ام ! وقتی سخن از آرامش و امنیت و یا خوشبختی به میان می آید بی اختیار به دورترین نقطه از محل دید خود می نگرم. اما قضیه به همین ختم نمی شود وقتی آن نقطه دور به من نزدیک می شود از آن فرار می کنم و نقطه دور دیگری را نشانه می گیرم . بد جوری بین ماندن و نماندن و بودن و نبودن گیر کرده ام. نه آنجا مدینه فاضله است و نه اینجا راضی ام می کند. نه در صورت ماندن آسایش دارم و نه برای بردن چیزی برایم باقی مانده . با خودم می گویم مگر آنجا کهنه فروشی باشد که این جسم و روح اوراق را از تو بخرد ! با این سن و سال هم از آینده گفتن خنده دار است مگر آینده ام همین حالی نیست که به پایانش نزدیک می شوم  ودر حسرت گذشته اش گرفتارمی آیم !